ONCE UPON A TIME 01x20
The Stranger - Nieznajomy -
.:: GrupaHatak.pl::.
Tłumaczenie: moniuska
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
Nikt tego nie sforsuje.
Od kiedy urządzasz sale tortur?
Nie podoba ci się? Nazywam to średniowiecznym szykiem.
Nieważne, jak wygląda, byleby trzymało Reginę i jej klucze z dala.
Jesteś niezwykle zręczny jak na pisarza. Gdzie się tego nauczyłeś?
Stolarnia. W ósmej klasie.
A propos szkoły, muszę iść.
Na pewno jesteś gotowa na powrót?
Przeżyłam pobyt w areszcie, to przeżyję i czwartoklasistów.
Poza tym, czy to nie o ciebie powinniśmy się teraz martwić?
O mnie? Dlaczego?
Groziłaś, że odbierzesz Henry'ego Reginie.
To nie była groźba.
Wynajmę pana Golda, żeby pomógł mi założyć sprawę.
Próbowała wrobić cię w morderstwo.
- Ale wiesz, co się stanie, jak wygrasz? - Wiem.
Jesteś gotowa?
- Być jego mamą? - Tak.
Kod czerwony.
Co się dzieje, Henry?
Spotkajmy się u Babuni. Nagły wypadek.
Już jadę.
Emmo, zaczekaj.
Słyszałeś młodego. Operacja Kobra wzywa.
Nie sądziłem, że wierzysz w to wszystko.
Nie wierzę, ale czasami to jedyny sposób dotarcia do Henry'ego.
Walka z Reginą o opiekę może to wszystko skończyć.
Musisz patrzeć na to z szerszej perspektywy.
To jedyny sposób, żebyś zrozumiała, na co się porywasz.
Jedyny sposób, żeby dowiedzieć się, jak pokonać Reginę.
Dobra, nowy, ale jak to zrobić?
Weź dzień wolny. Pojedź ze mną, a ja ci pokażę.
A dokąd wybierzemy się w tę magiczną, tajemniczą podróż?
Gdybym ci powiedział, nigdy byś nie pojechała.
No weź. Zaryzykuj.
Pojedź ze mną, a obiecuję, że znajdziesz to, czego szukasz.
Moje dziecko mnie potrzebuje. Nie mam czasu na ryzyko.
Cześć. Co to za nagły wypadek?
To delikatna sprawa.
To dlaczego spotykamy się u Babuni, tak na widoku?
Jestem głodny.
Kto jeszcze wiedział, że trzymamy książkę na posterunku?
- Nikt. A co? - Ktoś ją zmienił.
- Jest w niej nowa opowieść. - Po co ktoś miałby ją dodawać?
Żeby powiedzieć nam coś, co powinniśmy wiedzieć o klątwie.
Co to miałoby być?
Nie wiem. Opowieść nie ma końca.
Po co ktoś zadawałby sobie trud, żeby dodać nową opowieść
a potem jej nie dokończyć?
To właśnie jest dziwne. Historia opowiada o Pinokio.
- Wszyscy wiedzą, jak ona się kończy. - Może dlatego nie ma zakończenia.
A może chodzi o coś więcej.
Spóźnisz się do szkoły. Idziemy.
Trzymaj się, synu!
Staram się, ojcze!
Szybciej, ojcze! Dogania nas!
Nurt jest zbyt silny!
Nie puszczaj się!
- Co się dzieje? - Musimy opuścić łódź.
Weź to. Jest tylko jedna.
Nie, ojcze. Jestem z drewna. Będę pływał.
- Obaj się uratujemy. - Nie możemy ryzykować.
- Weź to! - Ty ją weź, ojcze!
Ratuj się!
Uratowałeś mnie.
Gdzie jesteś?
O nie.
Nie.
Żałuję, że nie mogłem cię uratować, synu.
Wciąż możemy.
Proszę. Ocal go.
Tata?
Pinokio... spójrz.
Jestem... prawdziwym chłopcem.
Jestem prawdziwym chłopcem!
Dziękuję.
Nie wiem, jak ci się odpłacę,
to jest wszystko, czego pragnąłem.
Ty i Pinokio się odnaleźliście.
Teraz idźcie. Żyjcie jak rodzina.
Chodź, synu.
Pamiętaj, Pinokio, bądź dzielny, prawdomówny i bezinteresowny.
O ile taki będziesz, na zawsze pozostaniesz prawdziwym chłopcem
Pan Gold? Spotkajmy się. Chodzi o Emmę.
Jest problem.
- Widzę, że pani wróciła. - Tak.
Czy to nie wspaniałe? Wszystko się wyjaśniło.
Henry zapomniał śniadania. Widziała go pani?
Jest ze swoją matką.
- Ma pani jakiś problem? - Już nie.
Chociaż ktoś zadał sobie wiele trudu,
żeby wydawało się, że zrobiłam coś okropnego.
Ale mu się nie udało.
Tak. Sidney Glass, którego już uwięziono.
Jeśli to był on.
Proszę spytać współlokatorki. Przyznał się.
- Oczywiście. - Insynuuje pani coś?
Insynuuję. Ale wybaczam pani.
Nawet jeśli nie przyzna pani, że to zrobiła i tak pani wybaczam.
Pani życie musi być wypełnione niewiarygodną pustką,
jeśli jedyną radość czerpie pani z niszczenia szczęścia innych.
To bardzo smutne, pani burmistrz,
bo wbrew temu co pani myśli, to nie uczyni pani szczęśliwą.
Zostawi tylko w sercu ogromną dziurę.
Henry już przyszedł.
Co tu robisz?
- Zapomniałeś śniadania. - Dzięki.
Henry, czas na zmiany.
Myślę, że czas przenieść cię do innej klasy i nauczycielki.
Czemu chcesz zabrać mnie z klasy pani Blanchard?
Dlatego, że ją wrobiłaś?
Naprawdę myślisz, że jestem zdolna do czegoś tak okropnego?
Oczywiście. Jesteś Złą Królową.
Dość tego. Te bajki nie są prawdziwe.
Pani Blanchard nie powinna była dawać ci tej książki.
Powinna się cieszyć, że nie załatwiłam jej zwolnienia.
Śmiało, spróbuj. Nie uda się.
Obojętnie co zrobisz, Śnieżkę zawsze spotka szczęśliwe zakończenie.
Ona i Książę z bajki będą razem.
Klątwa dobiegnie końca.
Dobro zwycięży.
I nie mam zamiaru zmieniać klasy.
Pan Booth. Za chwilkę podejdę.
Chociaż, proszę mi powiedzieć... jak wielbiciel antyków wielbicielowi...
warto poświęcać czas na naprawę tego zegara?
Przyjmę pańskie milczenie za zgodę.
Wie pan, jestem teraz bardzo zajęty i nie mam żadnego pomocnika.
Ale zajmę się zegarem najszybciej jak się da.
O nic więcej nie proszę.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Pierwsze od przyjazdu do Storybrook spotkanie ze starym ojczulkiem?
Przepra...
Wie pan, co mnie dziwi?
Czemu ktoś, komu jak twierdzi, śmierć puka do drzwi,
nie może się zmusić do przywitania ze swoim ojcem.
- Czego pan się boi? - To moja sprawa.
Rozumiem. Pomówmy więc o naszej.
Twierdzi pan, że tylko on może sprawić, że Emma uwierzy,
że może nakłonić ją do zrobienia, tego, po co tu przybyła, jednakże
jak na mężczyznę, któremu kończy się czas, zbytnio się pan nie spieszy.
To nie ja nas spowalniam.
To ona. Myśli teraz jedynie o uzyskaniu opieki nad dzieckiem.
Czyli panna Swan potrzebuje poprawy kursu.
Przyjdzie do pana po poradę prawną.
A ja mam ją pokierować prosto do pana.
Zabiorę ją tam, gdzie uwierzy.
Proszę mi zaufać.
Przepraszam. Po prostu, wiedząc kim pan jest
i znając pańską naturę, zaufanie to prośba o wiele.
Proszę się nie lękać.
Zastosuję łagodne popchnięcie.
Podkręć zębatkę. A teraz wciśnij sprężynę.
Dobra robota! Naprawiłeś to. Brawo!
To twoja sprawka, Pinokio?
Pamiętasz, co mówiła wróżka, o byciu dobrym chłopcem?
Nic się nie stało. Nie gniewam się.
Śmiałbym się z tego, gdyby nie kręciło mi się w głowie.
Przepraszam. Chciałem być dobry.
Nie chodzi o ciebie, Pinokio.
Obawiam się, że przynoszę złe wieści.
Poczekaj w swoim pokoju, chłopcze.
Czekaj, Pinokio. Idę z tobą.
- O co chodzi? - Zła Królowa...
grozi całemu królestwu klątwą,
która rozdzieli nas z tymi, których kochamy.
- Musimy ją powstrzymać. - Już na to za późno.
- Więc wszystko stracone? - Jest nadzieja, jeśli nam pomożesz.
- Ja? - Śnieżka spodziewa się dziecka...
które ocali nas wszystkich, kiedy osiągnie wiek 28 lat...
Ale tylko, jeśli będzie chroniona
przed potężnymi mocami mrocznej klątwy.
Ale jak ja mam ochronić to dziecko?
Jest zaczarowane drzewo, podobne do tego, z którego powstał Pinokio.
Jeśli zmieni się je w jakiś pojemnik,
może ochronić dziecko przed magią Królowej.
Możesz to zrobić?
Nie mogę stracić synka.
Straciłem... tak wiele.
Nie mogę stracić też jego.
Więc zbuduj szafę. Tak ocalisz nas wszystkich.
Muszę go uratować. Odebrać Henry'ego Reginie.
Przyznaję, że twoje intencje są wspaniałe.
Jednakże, nie zajmę się twoją sprawą.
Co?
- Wiesz, co zrobiła Regina. - Tak, ale nie mamy dowodów.
A proces z panią burmistrz rządzącą tym miastem,
byłby długi, nierozstrzygnięty i daremny.
Jedyna pewność to taka, że Henry by cierpiał.
Nie możesz mu tego zrobić.
Więc pozwolimy mu mieszkać z socjopatką?
Przykro mi, szeryfie. Podjąłem już decyzję.
To ją zmień.
Jesteś jedyną osobą, która wygrała konfrontację z Reginą.
Bo wiem, które bitwy wybierać.
Więc wybierz tę.
Obawiam się, że nie jestem mężczyzną,
który pomoże ci pokonać panią Mills.
Nie jesteś.
Spokojnie. Wszystko w porządku?
Nie. Skończyły mi się pomysły.
"Pomysły"?
Powiedziałeś, że muszę mieć szerszą perspektywę, żeby wygrać z Reginą.
Pokaż mi ją.
- Kłopoty z samochodem? - Nie chce zapalić.
Mam samochód pełny zakupów i to chyba nie będzie dobry dzień.
Niech spojrzę.
- Akumulator padł. - Co?
Nie mam kabli rozruchowych, ale mogę cię podwieźć do domu.
Nie, dziękuję. Nie chcę się narzucać.
Nalegam.
Chyba że chcesz mieć samochód pełny roztopionych lodów.
Dziękuję, że jesteś moim księciem w srebrnej zbroi.
Raczej we flaneli, ale proszę bardzo.
Może zostaniesz na kolacji?
Nakupiłam wszystkiego za dużo i...
- robię lazanię. - Nie powinienem.
Robi się późno, a rano wcześnie muszę być w pracy.
Oczywiście.
Zostaw te torby tam.
Co to?
Od Henry'ego.
Zje kolację z Archiem po skończonej sesji.
Przykro mi.
Ostatnio robi wszystko, żeby nie spędzać czasu ze mną.
Ale nie powinnam obarczać cię moimi problemami.
Wystarczająco dużo mi pomogłeś. Dziękuję.
Wiesz co? Uwielbiam lazanię.
Zła Królowa zrobi wszystko, żeby zniszczyć szczęście Śnieżki i Księcia.
Więc musimy zrobić wszystko, by unicestwić tę klątwę.
Jest piękne.
To ostatnie zaczarowane drzewo w całym królestwie.
Musi się udać. Zrobię z tego piękną szafę.
Drzewo ma tyle magii, żeby przed klątwą Królowej ochronić dwójkę.
Zanim klątwa uderzy, przed urodzeniem dziecka przez Śnieżkę,
ona i Książę wejdą do szafy i przeniosą się do odległej krainy.
Krainy bez magii, gdzie Śnieżka urodzi dziecko.
Kiedy skończy ona 28 lat,
rozpocznie bitwę, w której pokona Złą Królową.
Widzisz, dlaczego to takie ważne, żebyś szybko wykonał zadanie?
Pinokio nie zawsze był prawdziwym chłopcem.
Kiedy klątwa uderzy i rozdzieli nas z tymi, których kochamy,
- znowu przemieni się w drewno? - Ciężko powiedzieć.
- Straszysz chłopca. - Nie bój się.
Zrobię ci szafę, pod jednym warunkiem...
Pinokio zajmie w niej drugie miejsce.
Nie możesz stawiać takich warunków,
kiedy całe królestwo jest w niebezpieczeństwie.
Muszę, bo stracę syna, może na zawsze. Nie mogę tak ryzykować.
Śnieżka nie może wychowywać dziecka bez męża.
Dżepetto, zastanów się, jaki przykład dajesz Pinokiowi.
Może i jesteś sumieniem, ale nie masz prawa mówić mi, co robić.
Proszę. Staram się pomóc.
Tak jak "pomogłeś" moim rodzicom?
Możesz nigdy nie spłacić długu, jaki u mnie masz.
Ale na początek trzymaj się od tego z daleka.
Zrozumiałeś?
- Tak. - I dobrze.
Chodź tu, chłopcze.
Pinokio przechodzi... albo nikt nie przejdzie.
Co mam powiedzieć Śnieżce?
Powiesz im, że magia drzewa może ochronić tylko jedną osobę.
Umowa stoi... czy nie?
Drzewo jest zaczarowane.
Jeśli zrobimy z niego pojemnik, będzie chronił przed każdą klątwą.
Dżepetto, dasz radę to zrobić?
Razem z synem damy radę.
To zadziała. Musimy w to wierzyć.
Jest jednak pewien haczyk.
Czary zaprawdę są potężne, ale mają swoje ograniczenia.
To drzewo ochroni tylko jedną osobę.
Musimy dokonać wyboru.
Powiesz, dokąd jedziemy i jak pomoże mi to pokonać Reginę?
Jedziemy na wycieczkę, żebym mógł opowiedzieć ci czyjąś historię.
- Czyją? - Moją.
Jak ci smakowało?
Najlepsza lazania jaką jadłem.
Masz magiczne zdolności.
Pozwól mi pozmywać.
- Nie, Davidzie. - Przynajmniej tyle mogę zrobić.
Uratowałeś mnie od wzywania lawety, a teraz chcesz zmywać.
To niewłaściwe.
Ostatnie kilka tygodni było trudnych, a ty zawsze przy mnie byłaś.
Czuję się za ciebie odpowiedzialna, odkąd cię znalazłam.
Minęło tyle czasu, a nikt nie opowiedział mi tej historii.
- Jakiej? - O tym, jak mnie znalazłaś.
Pewnie dlatego, że tylko ja ją znam.
Pracowałam do późna.
To była zimna noc. Było chyba poniżej 10 stopni.
Po drodze do domu zauważyłam, że zapomniałam telefonu.
Starałam się o tym nie myśleć, bo tak naprawdę nie był mi potrzebny,
ale wewnętrzny głos kazał mi zawrócić i wrócić po niego.
I wtedy mnie zauważyłaś?
Leżałeś na poboczu, nieprzytomny...
Zimny jak lód.
Lekarz mówił, że 10 minut później byłoby już za późno.
To niesamowite, prawda?
Gdybym nie zapomniała telefonu, nie byłabym wtedy na drodze.
Prawie jakby wszechświat chciał, żebyś mnie znalazła.
Przepraszam. Mam nadzieję, że nie zrozumiałaś mnie źle.
Przepraszam. Poniosło mnie.
Nie musisz przepraszać. Tylko... my...
Dobrze jest, tak jak jest.
Jeszcze raz dziękuję za kolację.
Doktorze, proszę coś zrobić.
Będzie dobrze.
Szafa prawie ukończona. Trzymaj się.
- Okoliczności się zmieniły. - Jak to zmieniły?
Śnieżka zaczęła rodzić. Zbawca może się narodzić w każdej chwili.
Pinokio nie może przejść.
Śnieżka musi towarzyszyć córce albo wszystko będzie stracone.
Trzeba ją chronić. To kraina bez magii.
Ktoś musi nią pokierować, sprawić, by uwierzyła w jej przeznaczenie.
- Kto będzie lepszy niż matka? - Ale umawialiśmy się.
Nie ma czasu się sprzeczać. Klątwa prawie nas dosięga,
a ja muszę wrócić do wróżek i dokończyć przygotowania.
To ważne, żebyście przekazali Śnieżce, to co wam powiedziałam.
Jej dziecko jest jedyną nadzieją. Tylko ona może nas ocalić.
A mój syn... co się z nim stanie?
Musimy wierzyć, że pewnego dnia Zbawca zwróci nam to, co straciliśmy.
Powiemy Śnieżce?
Nie.
Wchodź do szafy, synu.
Dżepetto, nie możesz. Sytuacja się zmieniła.
Zbawca potrzebuje matki.
Potrzebuje kogoś, kto ją ochroni i sprawi, że uwierzy w przeznaczenie.
- Mój syn może to zrobić. - Nie rozumiem, ojcze. Powiedziała...
Nie obchodzi mnie, co powiedziała.
Liczy się tylko twoje bezpieczeństwo.
Ale mówiłeś mi, żebym był uczciwy.
Żebym nie kłamał.
Czasami musimy kłamać, by chronić tych, których kochamy.
Musisz uważać na to dziecko w tej nowej krainie.
Musisz ją chronić.
Nie chcę iść. Nie chcę cię zostawiać.
Pinokio, pamiętaj, co mówiła wróżka.
Kiedy Zbawca osiągnie 28 lat musisz się upewnić, że uwierzy.
Obiecaj mi, że to zrobisz.
To jedyny sposób, żebyśmy się znowu zobaczyli.
Obiecuję.
W tej nowej krainie czeka cię wiele pokus, Pinokio,
ale o ile będziesz dzielny, prawdomówny i bezinteresowny, nie zawiedziesz.
Wchodź do środka.
Odnajdziesz mnie.
A kiedy to się stanie będę patrzył na ciebie z dumą.
Będziesz wspaniałym człowiekiem, mój synu.
Co to, do cholery, jest?
Zdaje mi się, że knajpa.
Nigdy więcej mnie nie oszukuj. Nie jestem jedną z twoich bohaterek.
Co tu robimy?
Myślę, że wiesz.
- 7-letni chłopiec znajduje niemowlę. - Byłaś tu już kiedyś.
Tutaj cię przyniesiono, kiedy cię znaleziono jako dziecko.
Znalazłeś artykuł o mnie. I co z tego?
Ta wycieczka miała dotyczyć ciebie.
I dotyczy.
To nasza wspólna historia.
Jak to?
Ten 7-latek, który cię znalazł...
To byłem ja.
Musisz uważać na to dziecko w tej nowej krainie.
Obiecaj mi, że to zrobisz.
To jedyny sposób, byśmy się znowu zobaczyli.
Obiecuję.
Czemu jesteśmy w lesie?
Odpowiedzi, których szukasz znajdziesz tu, gdzie cię znalazłem.
Widzisz? Nie jesteś tym chłopcem.
Nie znaleziono mnie w lesie, tylko na poboczu drogi.
Bo to napisali w gazecie?
Może ten chłopiec skłamał o tym, gdzie cię znalazł?
Nie.
To ty wciąż mnie okłamujesz i koniec z tym.
Kiedy cię znalazłem, byłaś owinięta w kocyk
z wyhaftowanym na nim imieniem "Emma".
Tego nie było w artykule, prawda?
Skąd bym to wiedział, gdyby mnie tam nie było?
Powiedzmy, że to byłeś ty. Czemu więc skłamałeś?
- Żeby cię chronić. - Przed czym?
Przed tym.
Przed drzewem?
Czytałaś książkę Henry'ego, prawda?
Wiesz o klątwie i twojej roli z nią związanej?
To prawda, Emmo.
Przybyliśmy do tej krainy...
przez to drzewo.
Mam uwierzyć, że jesteś postacią z bajki?
Pinokio.
No jasne. To wyjaśnia wszystkie kłamstwa.
To ty dodałeś opowieść do książki Henry'ego.
Musiałaś poznać prawdę.
Prawda jest taka, że postradałeś zmysły i kiepski z ciebie kłamca.
Czemu opowieść nie ma zakończenia?
Bo właśnie teraz je tworzymy.
Jak się zakończy ta historia?
Tym, że uwierzysz.
Tak się nie stanie.
Emma? Emmo, zaczekaj.
Co się dzieje z twoją nogą?
- Zawiodłem. - O czym ty mówisz?
To bez znaczenia. I tak nie wierzysz.
Jeśli myślisz, że moje współczucie coś zmieni, to się mylisz.
Nie udaję.
Wierzysz czy nie, to się dzieje naprawdę. Jestem chory.
Mało powiedziane.
Byłaś kiedyś w Phuket? Jest piękna. Niesamowita wyspa.
Mnóstwo przyjemności. Idealne miejsce, by się zatracić.
Tam byłem, kiedy zdecydowałaś się na pozostanie w Storybrooke.
Skąd wiesz, kiedy to zrobiłam?
Bo o 8:15 obudził mnie potworny ból nogi.
W Storybrooke była 20:15. Przypominasz sobie?
Wtedy czas znowu ruszył.
Powinienem tu dla ciebie być, ale nie byłem.
Ponieważ byłem w połowie podróży dookoła świata,
dostałem bolesne przypomnienie tego, jak bardzo zbłądziłem.
Jeśli nie to drzewo, może to cię przekona.
Niby jak to ma mnie przekonać?
- Patrz. - Patrzę.
- Nie widzisz tego? - Czego?
Twoje zaprzeczenie jest potężniejsze niż myślałem.
Powstrzymuje cię przed ujrzeniem prawdy.
Jedno z nas się tu pogubiło, ale raczej nie ja.
Ty nie chcesz uwierzyć.
Czemu nie chcesz tego zrobić, po tym wszystkim, co widziałaś?
Czemu to dla ciebie takie ważne?
Bo ja, miasto... wszyscy cię potrzebują.
Nie chcę być potrzebna.
To wielka szkoda, bo my cię potrzebujemy.
Mówisz, że jestem odpowiedzialna za szczęście wszystkich? To bzdura!
Nie prosiłam o to! Nie chcę tego!
Niedawno nie chciałaś też Henry'ego, ale zjawił się u ciebie
i teraz walczysz o niego jak lwica.
Dla niego! Tylko tyle zdołam udźwignąć.
Ale nawet z tym kiepsko mi idzie!
A ty mówisz, że muszę uratować wszystkich?
To niedorzeczność. Nie mam na to ochoty.
Szkoda, Emmo, bo to i tak nie zmienia prawdy.
Jesteś naszą jedyną nadzieją.
Więc już po was.
Nie płacz, Emmo. Spójrz na mnie.
Widzisz. Już lepiej, prawda?
To twoje narzędzia?
Chciałem naprawić łóżeczko.
Nie chcę, żeby Emma wypadła i zrobiła sobie krzywdę.
Niczego w tym domu więcej nie ruszaj.
- Nie ma tu nic twojego. - Dobrze, panie Raskind.
Wszystko gra?
Umiesz dochować tajemnicy?
- Skąd to masz? - Ukradłem z szuflady.
Wystarczy na bilety dla nas wszystkich.
- Wyjeżdżacie? Kiedy? - Teraz. Idziesz z nami?
Obiecałem tacie, że zajmę się Emmą.
Możemy ją wziąć? Proszę?
Nie możemy opiekować się dzieckiem.
Chcesz tu zostać do końca życia? Proszę bardzo.
Czekaj.
Wybacz, Emmo.
Śpieszy i śpieszy.
No dalej. Działaj.
Podkręć zębatkę, a potem wciśnij sprężynę.
- Kto cię tego nauczył? - Mój ojciec.
Świetnie cię wyszkolił. Musi być z ciebie dumny.
Tego nie wiem.
Nie wiem, czy wyrosłem na takiego, jaki chciał, bym był.
Próbowałeś mu to wynagrodzić?
Coś mu obiecałem... Dawno temu.
Teraz, kiedy dotarłem tu, żeby to naprawić, chyba jest za późno.
Dotrzymałeś obietnicy.
Zrozumiałeś, że popełniłeś błąd i starasz się to naprawić.
To jest ważne.
Gdybym miał syna, mnie by to wystarczyło.
Widać, że brakuje ci rąk do pracy.
Radzę sobie.
Co byś powiedział... na przyjęcie pomocnika?
- Nie będę mógł ci zapłacić. - Nie szkodzi.
Mam ochotę coś naprawić.
Zapraszam.
Kod czerwony. Henry?
- Emma, co się dzieje? - Musimy porozmawiać.
- O operacji Kobra? - O nas. Spotkajmy się na dole.
Jeśli moja mama nas zobaczy, strasznie się wkurzy.
Henry, muszę cię spytać o coś bardzo ważnego.
Chcesz uciec od Reginy i zamieszkać ze mną?
Najbardziej na świecie.
- To zapinaj pasy. Gotowy? - Na co? Dokąd jedziemy?
Wyjeżdżamy ze Storybrooke.
.:: GrupaHatak.pl::.
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤